Studnia cyrlkulacyjnego płukania gleby |
|
|
|
W strefie nienasyconej na bioremediację wpływa krytycznie zawartość nawilżania gleby. Dla większości naturalnych procesów biologicznego rozkładu optymalna zawartość wody wynosi od 50% do 80%. W studni cyklicznego płukania gleby pionowy wielofazowy przepływ zwiększa nasycenie wody w strefie nienasyconej. Pozostające lotne węglowodory są albo usuwane w studni stripingiem in situ, poddawane adsorpcji na opcjonalnym podłożu z węglem aktywnym na wierzchołku zewnętrznej obudowy lub biologicznie rozkładane w studni i strefie nienasyconej. Woda płukająca zanieczyszczoną glebę jest wzbogacana substancjami zanieczyszczającymi i wchodzi do studni przez dolne sito. Pierwsza pompa determinuje ilość wody, która krąży w strefie nienasyconej. Stopa wypływu opcjonalnej drugiej pompy znajdującej się pod reaktorem strippingowym jest wyższa niż ta z pierwszej pompy. Reguluje to wewnętrzną cyrkulację w obudowie studni (np. pracującej pięć razy więcej niż pierwsza) i zapewnia że będzie osiągnięta dostateczna stopa strippingowa. Jednocześnie z powodu stripingu podcisnieniowego, woda wychodząca ze studni SZB jest wzbogacona rozpuszczonym tlenem i małymi pęcherzykami powietrza (100 mikronów) wspomaga rozwój populacji mikroorganizmów.
Poziom wody gruntowej podnosi się w studni z powodu zastosowania niskiego podciśnienia wytwarzanego przez dmuchawę, zwykle 40-80 milibarów. Otaczające powietrze jest ciągnięte przez wielostopniowy stripper (Striper labiryntowy) przez rurę podłączoną do reaktora strippingowego znajdującego się w studni. Unoszące się pęcherzyki powietrza wzmacniają efekt ssania na dnie studni wzmacniany jeszcze przez użycie pompy podnoszącej powietrze. Rozkład biologiczny może być jeszcze przyspieszony przez dodanie substancji odżywczych lub środków powierzchniowo czynnych. Ilość tlenu rozpuszczonego w wodzie zmniejsza się wraz z odległością do studni SZB i jest na swoim względnym minimum gdy wchodzi ponownie do studni. Peryferyjne studnie wprowadzające powietrze dostarczają wzbogaconego tlenem powietrza do zewnętrznej części komórki cyrkulacyjnej. Po promieniowym wypłynięciu z górnego sita wewnętrznej studni, woda gromadzi się do określonego poziomu w granicach zewnętrznej obudowy otaczającej wewnętrzną studnię. Czujnik poziomujący w zewnętrznej obudowie reguluje działanie pierwszej pompy. Zewnętrzna osłona jest częściowo wypełniona podłożem żwirowym pozostającym na naturalnej glebie. Może być on łatwo zastąpiony w przypadku chemicznego wytrącania lub zatkania spowodowanego rozkładem biologicznym. W osłonie zewnętrznej podciśnienie jest mniej więcej w równowadze z hydrostatyczną kolumną wodną. Jednak woda opuszcza studnię ze względu na ciągłe dostarczanie w kierunku ku dołowi. Para glebowa jest wciągana przez osłonę zewnętrzną do studni w odwrotnym kierunku do wody. Objętość usuwanego powietrza glebowego zmniejsza się do ok. 30% usuniętego w czasie wydobywania pary glebowej. Ponieważ jest to jednoczesny wielofazowy przepływ powietrza i wody, obydwie fazy zatrzymują się nawzajem przez co powstaje wolny ale ciągły przepływ. Nasycenie wody w glebie kontroluje stopę wypływu. Przy zamierzonym nasyceniu wody przeciętnie 40-60%, przepuszczalność płukającej wody jest bardziej zredukowana niż powietrza.
Bookmark this site:               |
